شهادت

حضرت امام حسن عسکری (سلام الله علیه)

 بر یاران و دوستدارانشان تعزیت

معرفی اجمالی امام عسکری:

نام: حسن
شهرت: عسگری، زکیّ، هادی، سراج، رفیق
نام پدر: امام علی النقی
نام مادر: حُدَیث
کنیه: ابو محمد معروف به «ابن رضا» (علیه السلام)
لقب: الخالص
محل تولد: مدینه النبیّ
ولادت: هشتم  ماه ربیع الثانی سال 232 هجری
شهادت: هشتم ماه ربیع الاول سال 260 هجری
مدفن: سامراء
مدت امامت: 6 سال
مدت زندگی: 28 سال

دوران زندگی کوتاه امام حسن عسگری (علیه السلام) بر سه دوره ی مشخص تقسیم می گردد:

1- پنج سال در حجاز در شهر زادگاه خود در حضور و مراقبت پدر بزرگوارشان.
2- شانزده سال در عراق قبل از دوران امامت و پیشوائی.
3- هفت سال دوران کوتاه و پربار امامت و زعامت در عراق.

چرا غیبت؟

چرا پس از امام عسکری (علیه السلام) غیبت امام عصر (ارواحنا فداه) قطعی شد؟

آن چه سؤال را قوی تر می کند این که؛ اصل اوّلیه این است که امام حاضر و ناظر در بین مردم باشد، چرا که او انسان کاملی از جنس مردم و با آن ها است، و نیز او هادی و راهنمای همه گان است. پس حضور و ظهورشان در بین مردم ضروری می نماید.

دیگر این که خود اهل بیت (علیهم السلام) همیشه علاقمند به بودن با مردم و تشریک مساعی در امورات با آن ها بوده اند. از این گذشته آن سروران، فرزندان و دوست داران خویش را به بودن با مردم و پرهیز از دوری از مردم امر می فرموده اند. مبادا که آن ها به ویژه خواهی و ویژه خواری مبتلا گردند. اینک فرصت تفصیل و شرح گفتار نیست، ولی برخورد مولی امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) با فرزندان و اصحاب خویش که در نهج البلاغه چند نمونه اش موجود است، و نامه امام هشتم (علیه السلام) به فرزند بزرگوارشان که ایشان را توصیه به حضور در جمع مردم کرده و پیام امام مهدی (سلام الله علیه) به جناب آیت الله سید ابوالحسن اصفهانی (ره) که «اجلس فی الدهلیز! و ارخص نفسک للناس!... » در بیرونی خانه بنشین! و خود را برای مردم ارزان کن! همه این بیانات و گفته ها گویای این واقعیت است که امام با مردم خواهند بود. ولی چرا در نهایت ما مبتلا به غیبت و دوری از امام خود شده ایم؟

تنها پاسخ این که قدرناشناسی از آن ولایت عظما ما را به این روز انداخته که «لإن شکرتم لازیدنکم، و ان کفرتم ان عذابی لشدید!» اگر شکرگزار نعمت ها باشید به حتم آن را زیاد خواهیم کرد، ولی اگر ناسپاسی کنید عذابم شدید و تند است.

با توجه به این که برترین و عالی ترین نعمت الهی وجود مبارک امام معصوم (سلام الله علیه) است. اگر از آن وجود مبارک قدرشناسی می کردیم نعمت حضور بر ما و قیام مهدوی تحقق می یافت، چرا که افزون شدن نعمت یکی از سنن الهی و وعده او است. ولی وقتی به ناسپاسی مبتلا گشتیم آن نعمت بزرگ را از دست دادیم، که این شد. نا گفته نماند که با غیبت امام عصر (ارواحنا فداه) ما امام خود را از دست نداده ایم بلکه تنها از نعمت شناخت آن عزیز الهی که در جمع ما رفت و شد دارند محروم گشته ایم.

پس ای برادر و خواهرم قدری تدبیر کن و بیندیش!

با این فاصله و ناشناخته بودن امام عصر (سلام الله علیه)، رهبری این جمع کثیر مسلمین جهان در وقوع فتن و حوادث روزگار با چه کس خواهد بود؟

تنها گزینه مطلوب بر مبنای عقل و نقل «مقام ولایت فقیه» است که باید به شکرانه عدم محرومیت از این نعمت الهی، آن را پاس داشت، تا که ولایتمان پیوندی وثیق به حاکمیت خداوندی یابد. همان گونه که امام راحل (رض) فرمود: «ولایت فقیه امتداد ولایت رسول الله است». به لطف الهی مردم ایران - اسلامی ما تا کنون دفاع از حریم ولایت را بر خود فرض دانسته و آن را از جان و دل پذیرفته اند. خداوند متعال را بر همه نعمت هایش شکر بیکران داریم.

توصیه ای از امام عسکری (علیه السلام)

ای برادر و ای خواهر! تلاش کن که خود را به خوبی ها بیارائی و از بدی ها اجتناب کنی تا که به نیکی ها عادت کنی! در این راستا از امام عسکری (صلوات الله علیه) گزارش شده که فرموده اند: «رَدُّ المُعتَادِ عَنِ العَادَهِ کَالمُعجِز.» شخصی که به چیزی عادت کرد باز گردانیدن او چون معجزه می ماند. پس ای انسان به هوش باش! که خود را به چه چیز عادت داده ای؟ اگر مفاسد و رذائل اخلاقی و رفتار ناپسند باشد، تو خود خویشتن خویش را به سخریّه گرفته ای. ولی اگر بر مبنای عقل و درک صحیح، عقائد پاک، فضائل و رفتار پسندیده را مشی و مرام خویش قرار داده باشی خوشا بحالت که انشاءالله به فوز عظما نائل گشته ای! 

والحمد لله اولا و آخرا

حجت الاسلام والمسلمین آقاتهرانی