رعایت توان خود در برنامه‌ها، فوائدی برای ما دربر دارد که عبارتند از:

 1. رسیدن به مقامِ ورع: لذا ریشه و اساس آن را؛ "لحاظ کردن توانمندی خود در کارها" دانسته‌اند. از امام صادق (علیه السلام) روایت شده که فرمودند: "وَ أَصْلُ الْوَرَعَ تَرْكُ فَتْحِ أَبْوَابٍ لَا يَدْرِي كَيْفَ يُغْلِقُهَا" یعنی اصل ورع و پاکی این است که انسان ترک کند گشودن درهایی را که نمی‌داند چگونه آن‌ها را باید ببندد. پس به آن چه که نمی‌دانی [درک صحیحی از جوانب آن نداری]، اقدام نکن تا عمر خود را ضایع نکرده باشی. و این انسان را یاری می‌کند تا به مرتبه‌ی بالای ورع دست یابد.

 2. بالا رفتن ضريب موفقيت در كارها: وقتی که برنامه‌هایمان را بر اساس توان خود از جهات مختلف، طراحی کردیم، دیگر بهانه‌ای برای ترک آن‌ها و یا کوتاهی در آن‌ها وجود ندارد و به راحتی همه آن‌ها را می‌توانیم به موقع، به اتمام برسانیم و در نتیجه ضریب موفقیت خود را در همه کارها، به حدّ بالایی خواهیم رساند.

3. هدر ندادن توان: پُر واضح است که اگر برنامه‌ای در حدّ توان ما نباشد چه اتفاقاتی خواهد افتاد؛ اولاً: آن برنامه را به سرانجام نخواهیم رساند. ثانیاً: توان خود را بی جهت هدر خواهیم داد. چرا که کلی زحمت می‌کشیم ولی آخرش هم کار به جایی نمی‌رسد. ثالثاً: خسته شده وخستگی، باعث شود ما از برنامه‌های دیگرمان هم باز‌بمانیم. رابعاً: ممکن است دچار سرخوردگی شده و از هر گونه برنامه‌ریزی اظهار بی‌زاری کنیم.

بنابراین با ملاحظه کردن توان خود در کارها و برنامه‌ها، می‌توانیم از هدر رفتن توان خود جلوگیری کنیم و بدین وسیله همیشه توان لازم برای انجام برنامه‌های خود داشته باشیم.

 4. حفظ عزّت خود: پذیرفتن کارهای غیر مقدور موجب ذلّت انسان خواهد شد. بنابراین اگر با ملاحظه توان خود، برنامه‌ها را گزینش کنیم، دیگر هرگز عزّت و سربلندی خود را در جامعه ، با خُلف وعده و بدقولی و مانند آن مخدوش نخواهیم کرد.   وقتی که برنامه‌هایمان را بر اساس توان خود از جهات مختلف، طراحی کردیم، دیگر بهانه‌ای برای ترک آن‌ها و یا کوتاهی در آن‌ها وجود ندارد و به راحتی همه آن‌ها را می‌توانیم به موقع، به اتمام برسانیم و در نتیجه ضریب موفقیت خود را در همه کارها، به حدّ بالایی خواهیم رساند. ورع و اجتناب از گناه دارای اقسام و مراتبی است که بالاترینش عبارت است از:"ورع الصّدّيقين" و آن را چنین معنا کرده‌اند: "الإِعرَاضُ عَن غَيرِ اللهِ خَوفاً مِن ضِيَاعِ سَاعَةٍ مِنَ العُمرِ فِيمَا لَا فَائِدَةَ فِيهِ" اعراض کردن از غیر خداوند به خاطر ترس از این که [مبادا] ساعتی از عمر خود را در اموری که بی‌فائده است ضایع کند.