در هنگان نماز، اگر اطفال از دوش پیامبر(صلی الله علیه وآله) بالا و پائین می‌رفتند، حضرت به آرامی با آنها برخورد می‌کرد. این باعث می‌شد آنها به نماز خوش‌بین شوند. نقل است که وقتی از پیامبر علّت طولانی شدن یکی از سجده‌هایش را پرسیدند، فرمود: «فرزندم حسن، بر شانه‌ام سوار شده بود و دوست نداشتم در پائین آوردن او عجله کنم» . هنگامی که حضرت صدای گریه طفلی را می‌شنید، نماز جماعت را کوتاه می‌کرد تا مادر بتواند زودتر به فرزندش رسیدگی کند.

شایسته است که پدر و مادر و دیگر اعضای خانواده با هم و هم زمان به نماز بایستند. به عنوان مثال اگر در هنگام نماز، پدر خانواده به نماز بایستد و مادر به کار دیگری مشغول باشد، فرزند خانواده گمان می‌کند که نماز، چندان اهمیّتی ندارد. امّا وقتی همه با هم به نماز بایستند، کودک آنها نیز می‌بیند و در همان سال‌ها نمازخوان می‌شود. فرزندان ما در دوران کودکی گمان می‌کنند قوانین اخلاقی که پدر و مادر بیان می‌کنند، همگی حقیقت دارند؛ تحقیقات روان‌شناسی نیز ثابت کرده که کودک، رفتار اطرافیان را به دید قانون می‌نگرد؛ از این رو اگر ببیند پدر به گونه‌ای رفتار می‌کند و مادر به گونه ای دیگر، درتعارض می‌ماند. اسف‌بارتر این که برخی، دعواهای خانوادگی خود را از دید فرزندانشان پنهان نمی‌کنند. آیا با این روش می‌توانیم فرزندانی تربیت کنیم که فردا مایه افتخار ما باشند؟

---------------

پی نوشت:

1. بحارالانوار، ج43، ص294

حجت الاسلام والمسلمین آقاتهرانی